Een goede RPG of een flinke uitdaging; Arran pakt alle games met beide handen aan en verslaat iedere vijand die op zijn pad komt. Ook in 2020 heeft hij dat, ondanks het coronavirus, veelvoudig gedaan. Het resultaat: dit zijn de vijf beste games van 2020 volgens Arran Winmai!
Lang en hard twijfelde ik of Ghost of Tsushima of Nioh 2 deze laatste plek verdiende. Begrijp me niet verkeerd, er zijn tal games waarvan ik haast zeker ben dat ze de lijst gemaakt zouden hebben. Final Fantasy VII Remake, bijvoorbeeld. Maar de depressie die met corona kwam zorgde ook voor een gebrek aan puf om games te spelen. Dus ben ik geland op Nioh 2.
Het is een uitstekende Soulslike, wat het op zich al met kop en schouders boven een hoop andere spellen zet. Persoonlijk vond ik de Yokai een zekere intrige hebben, de unieke mechanieken interessant genoeg om Nioh 2 zich te onderscheiden van andere games van het genre en het verhaal intrigerend genoeg om toch te winnen van de actie-stealth-rpg die we kregen met Ghost of Tsushima. De schoonheid van feudaal en wild Japan ervaar ik wel een andere keer. Als we weer naar buiten mogen...
Ik moet vol schaamte toegeven dat ik honderden uren in deze game gestopt heb toen het uit kwam. Maar kan je het mij kwalijk nemen? Het zonnige eiland vol vreugde stond loodrecht op het bleke, corona geteisterde 2020.
Toegegeven, ik kom zelden vrijwillig buiten. Maar de optie hebben maakt toch al het verschil. Dat gebrek aan zon en interactie kon ik nog ietwat vinden in Animal Crossing New Horizons. Had ik deze game dezelfde toewijding gegeven in andere tijden? Misschien...
Door al zijn gekheid en vreemde gameplay heeft Yakuza Like a Dragon iets wat veel games toch missen: liters aan charme. De humor is, door zijn absurdheid, misschien niet voor iedereen. Maar als het in jouw straatje valt wil je bijna nergens anders meer wonen.
Het helpt ook dat het hoofdpersonage de wereld ziet door een videogamelens. Iets waar wij, de gamers, ons ook wel in kunnen vinden. En ondanks dat wordt alles bloedserieus genomen. Daar lust ik wel meer van.
Oké, technisch gezien is Spider-Man: Miles niet echt een op zichzelf staande game. Maar man, wat kan ik genieten van het zwaaien door de straten van New York en de Arkham-gameplay die deze expandalone (en zijn voorganger) te bieden heeft.
En laten we allemaal even heel eerlijk wezen. De beste Spider-Man-film is Into the Spider-Verse, zonder twijfel. Iedereen die wat anders zegt heeft het simpelweg mis! Dus natuurlijk kon ik niet wachten om een nieuw avontuur te beginnen met Miles. En wat een hartendief is die jongen toch!
Naughty Dog had het lef een verhaal op te zetten die niet was waar de ‘fans’ om vroegen, maar wat de personages realistisch portreteerde. Fans tussen aanhalingstekens, want de mensen die al die doodsbedreigingen naar Laura Bailey stuurden vind ik eigenlijk niet echt fans.
De mensen die hielden van de originele game weten wat een meesterwerk The Last of Us 2 eigenlijk is. Het zet een nieuwe standaard voor de manier waarop games verhalen kunnen vertellen. En dat zonder weg te nemen van de alsnog echt goede gameplay.
Emoties lopen hoog op, en de personages hebben zoveel diepgang en nuance. Het laat eigenlijk zien dat games prima in staat zijn zich te verhogen tot kunst, en dat zonder ‘saai’ te worden.